Δώδεκα καινούρια οχήματα μπήκαν τότε στη γραμμή. Στις 5 το πρωί ξεκινούσε το πρώτο από την Πλατεία Λουδοβίκου για το Πέραμα. Η διαδρομή ήταν 40 λεπτά.
Η γραμμή ξεκινούσε από την Πλατεία Λουδοβίκου, περνούσε από την Ακτή Κονδύλη και έστριβε ανατολικά του Αγίου Διονυσίου στη σημερινή οδό Θερμοπυλών. Στη Σφακτηρίας διασταυρωνόταν με τη γραμμή των ΣΕΚ, μετά ακολουθούσε τη σημερινή οδό Καραϊσκάκη, λοξοδρομούσε λίγο στην Καλλέργη, έμπαινε Μαρίας Κιουρί και από κει τραβούσε για το Πέραμα , πάνω από του Σκλαβενίτη, δια της λεωφόρου Ειρήνης.
• Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ακολούθησε την τύχη του μεγάλου ηλεκτρικού σιδηρόδρομου. Μετέφερε τραυματίες, καταστράφηκε η γραμμή, επισκευάστηκε, ξαναλειτούργησε, είχε σημαντική συμμετοχή στην ανάπτυξη της ζωής από τον Πειραιά ως το Πέραμα.
Όμως, κάποτε ήρθε το τέλος του. Τα οχήματα, το ένα μετά το άλλο, είχαν αποσυρθεί. Το τελευταίο κουδούνισμα από καμπανάκι αθηναϊκού τραμ ακούστηκε έξω από το αμαξοστάσιο της Αγίας Τριάδας Κεραμικού, τα μεσάνυχτα της 15ης προς 16η Οκτωβρίου του 1960. Τα τραμ, πράσινα ή κίτρινα, που στα 52 χρόνια της ζωής τους διακίνησαν κάπου 3 δισεκατομμύρια άτομα, δεν επρόκειτο να ξαναδούν τους δρόμους της Αθήνας.
Παρέμενε, ωστόσο, η γραμμή του τραμ του Περάματος. Στις 4 Απριλίου 1977, Μεγάλη Δευτέρα απόγευμα, το τραμ του Περάματος, προερχόμενο από το Πέραμα και κατευθυνόμενο στον Πειραιά, στολισμένο με λουλούδια και πανό, κάνει το τελευταίο του δρομολόγιο.
Φτάνει στην πλατεία Λουδοβίκου του Πειραιά, έξω από το σταθμό του Ηλεκτρικού. Οι επιβάτες κατεβαίνουν. Ο οδηγός Γιάννης Κωστόπουλος χτυπάει για τελευταία φορά το καμπανάκι και οδηγεί το όχημα 77 στο αμαξοστάσιο της οδού Κόνωνος.
Ύστερα από τόσα χρόνια προσφοράς, σταμάτησε κι αυτό, κουβαλώντας, όχι κόσμο, αλλά χιλιάδες αναμνήσεις, χιλιάδες όμορφες γραφικές στιγμές, που τώρα μοιάζουν... πεταμένες, σε μια γωνιά του Περάματος!
